.. جایز نیست برای کسی که حاکم بر ناموس و جان و مال مردم است و اموال عمومی و پیشوایی - ولایت و حکومت بر مردم را در دست دارد بخیل باشد که در آن صورت به اموال آنان چشم طمع می دوزد و نه جاهل که با نادانی خود آنها را به گمراهی سوق دهد و نه ستمگر که با ستم خود با آنان قطع رابطه نماید و نه ترسو که در آن صورت عده ای را بخود نزدیک و عده ای دیگر را طرد نماید. و نه رشوه خواردر قضاوت که حقوق را پایمال و حکم شرع را بیان ننماید و نه تعطیل کننده سنت باشد که امت را بسوی هلاکت بکشاند. ( نهج البلاغه فیض الاسلام خطبه ۱۳۱ص۴۰۷ )